Daar zaten ze. Allebei te kijken. Allbei waren ze er klaar voor. Ze stonden op het punt om aan te vallen. Het zag er angstwekkend uit. Ze waren tot het uiterste geconcentreert… het juiste moment afwachtend. Want tja concentratie en geduld is goud waard op zo’n moment, daar win je het meeste mee. En dat wisten deze twee. Allebei zaten ze geduldig het juiste moment af te wachten. De omgeving afspeurend, geen detail ontging deze twee. Wachtend totdat het juiste moment zich voor zou doen.
Maar dat wist ik toen nog niet… ik zag ze voor het eerst. Ik zag ze allebei zittend, aan de andere kant van mijn open raam. Ze zaten daar rustig in de vensterbank, naar wat op mijn gezicht leek, rustig van de ochtendzon te genieten. Later, maar ja dat is ook de kennis van later, wist ik dat ze het juiste moment zaten af te wachten en dat ze allbei vol adreline zaten. Vol spanning om toe te slaan wanneer het moment daar was.
Ja want later vond ik deze twee in mijn kamer. Ze hadden gewacht totdat ik mijn kamer zou verlaten. Zodat zij mijn kamer konden binnendringen… Ze hadden gewacht totdat ze mijn kamer als hun terrortorium konden claimen. En dat hebben ze uiteindelijk gedaan. Het was ze gelukt. Mijn kamer was de hunne geworden. Ik had er niks meer over te zeggen… Ik mocht van ze nog wel mijn kamer gebruiken, maar zeggenschap had ik niet meer… Zij waren allebei de baas… Niet ik.. Ik was slechts een gebruiker van mijn oude en hun nieuwe eigendom…
Tenzij, ja zo dacht ik: tenzij ik opnieuw het gevecht met hun zou aangaan… Zou ik dat kunnen? Zou ik dat winnen? Had ik de sluwheid, geduld zoals deze twee die hadden? Had ik het doorzettingsvermogen? Of zou ik me gewoon nederig moeten onderwerpen aan deze twee?