Het was donker, het was stil. Het was warm. Ik snakte naar een lekker bed. Maar ik was er maar net. Bezweet en al. Ik heb mijn dikke koffer twee trappen opgetild. De berg opgelopen en dat was zo’n 20 minuten. En met een koffer met wieltje wat scheef zit en waar meer als 30kg in zit. En nu was ik er dan. Nog even mijn bed opmaken en dan kan ik eindelijks naar bed. Het is tenslotte al 3 uur in de nacht. Maar het belangrijkste is dat ik nu weer op Redcliffe ben. Na een hele dag in de bus gezeten te hebben een dag waarop veel gebeurd is. Een dag van eenzaamheid, een dag van missen, een dag van een nieuw avontuur. Een dag van reizen. Een dag met vele belevenissen die ik nog even moet verwerken voordat ik in slaap zal vallen.
Zo kwamen we met de bus vanuit Utrecht in Calais aan om door de Eurotunnel over te steken naar Engeland. Maar de buschaffeur moest nog even tanken en dit was op een verlaten achteraf, slecht onderhouwen industrieterrein. Het zag er oostblok achtig uit, grijz, grauw en gevaarlijk. Crimineel zelfs. Maar de mensen die door rondliepen hadden een oostblok uiterlijk. Arme mannen in versleten truien. In versleten broeken, in lompen mag ik wel zeggen. En de buschaffeur zei dat hij ging tanken bij een automaat en de deur van de bus zou dichtblijven omdat anders deze arme drommels de bus in kruipen en zich verstoppen in de bus. Om zo in Engeland te komen. En ik moet zeggen dat toen de buschaffeur aan het tanken was ik zo’n sloeber - vergeef me mijn woordgebruik, maar het is toch echt wel een stakker, iemand om medelijden mee te hebben - de bus in wou komen. Maar toen hij zag dat de deur dicht was, droop hij af en ging weer om het hoekje bij het gebouw zitten wachten. Het was net alsof hij bij het verlaten huisje hoorde…
We reden verder en hebben onze bijna verstekeling bij de pomp achter gelaten en we kwamen bij de tunnel. Maar voordat we de trein in mochten werd de bus gecontroleerd. Iedereen moest uitstappen en door de doane met zijn paspoort lopen. Ik was een van de eerste en kwam er snel uit en wachte op de rest en genoot even van dit benenstrek moment. Toen kwam er een britse doanier met een passagier die kan zijn spullen uit de bus pakken en mee gaan. Tijd later kwam de volgende doanier met nog een passagier die ook zijn spullen kon pakken. Toen gebeurde dat nog 6 keer. Uiteindelijk mochten we verder rijden, zonder koffers open te maken, iets wat volgens de chaffeur normaal altijd gebeurd omdat dit de bus uit … is. Tja waar vandaan komt nou die drugs…. Het is toch echt de bus vanuit Amsterdam. Maar de doane was druk met de bus uit Parijs ook drugs. Tja ik was er blij om want ik had me toch een enorme koffer als ik die had moeten leeghalen en weer had moeten inpakken dan was ik mooi de klos geweest niet vanwege de drugs maar vanwege de hoeveelheid spullen.
Maar goed ik ben aangekomen en ga eerst maar eens even lekker een tukkie doen en dan morgen nieuwe studenten verwelkomen.