Ik zag hem daarzo zitten. In de rij net voor mij, een stukje naar links. Een trouwe kerk ganger. Ongeveer mijn leeftijd. Dus een jaar of 24. Een jonge man, werkend naar ik schat. Want ik ken hem niet. Hij had nog geen belijdenis gedaan. Dus aan het avondmaal mag hij ook nog niet. Zodoende zat hij daar alleen in de rij, toen de rest van de mensen in die rij aan het avondmaal gingen. Tja zo dacht ik. Hij mag niet delen in de genade van Jezus Christus omdat hij geen belijdenis heeft gedaan. Ten minste, zo dacht ik, als het avondmaal delen is in de genade, als het avondmaal een teken is van de vergeving van je zonden. Maar toch was er iets wat me stak… Want de jongen zat er vaker. De jongen was een trouwe kerk ganger en hij had mijn leeftijd en voor mijn gevoel kan belijdenis doen tever weg zijn. Maar door iedere ochtend in de kerk te zitten, heeft zo’n jongen wel een keuze gemaakt. Wat voor een keuze is dat? Is dat een keuze voor Jezus als zijn verlosser? Maar waarom dan nog geen belijdenis… Misschien was hij wel wat passief kerk lid maar wel gelovig. En hier werd ik nieuwsgierig en zit volgens mij ook de crux. Ik wou meer weten van die jongen, want dit is opmerkelijk… Want waarom iedere zondag naar de kerk maar geen belijdenis? Of moet ik die vraag aan de kerk stellen… Want de kerk heeft zo door belijdenis een afstand geschept… Is dat terecht? Want is avondmaal ook niet het vieren van de gemeenschap van de genade? En hoe komt het dat een trouwe kerk ganger dan niet mag deelnemen in die gemeenschap?