Het was stil. Je kon een speld horen vallen. Ik voelde me moe. Het was nog zo vroeg. De nacht had zoveel langer kunnen zijn. Ik liep de kerk in. De kerk leek wel verlaten. Er was niemand te zien, niemand te horen. Maar toch… in een klein hoekje, in een kapelletje zaten wat mensen. Voornamelijk ouderen, of zal ik zeggen bejaarden. En het is erg vroeg, mijn ogen moeten nog open gaan, althans zo voelt het. Het is nog 8 uur ‘s ochtends en het is volkomen stil in de kerk.
Dan komt de priester binnenlopen. Het blijft stil in de kerk. Een stil gebed? Na een paar minuten begint hij te spreken. De mensen beantwoorden het gesprokene met een amen. En zo gaat het een tijd door, wat we moeten beantwoorden staat keurig aangegeven in een boekje welke voor de dienst is uitgereikt. De dienst werkt erg mooi naar een hoogtepunt toe, de eucharistie of het avondmaal. We beginnen het onze vader gezamenlijk te bidden; de 10 geboden worden voorgelezen, we belijden ons geloof. Er wordt iets voor gelezen uit een van de brieven van Paulus. En iets uit het Heilige Evangelie van St. Matteüs. Daarop volgt een korte preek waarin het gelezen Bijbelgedeelte wordt uitgelegd. En vervolgens na de preek volgt een lang ritueel van bidden, voor de kerk, voor de wereld, voor zusterkerken verdeelt over de wereld. En voor de overleden mensen want het is vandaag dodenherdenking.
Vervolgens werken we naar het avond maal toe. We mogen knielen voorin de kerk; vanwaar we een stukje brood krijgen en tegelijkertijd wordt ons toegefluisterd: 
“Neemt, eet, gedenkt, en gelooft dat het lichaam van onze Heere Jezus Christus gebroken is tot een volkomen verzoening van al je zonden.” Vervolgens wordt de beker aangereikt waarbij ons opnieuw wordt toegefluisterd: “Deze drinkbeker is het nieuwe testament in Mijn bloed dat voor jou en voor velen vergoten wordt tot vergeving der zonden.”
Daarna gaan we terug naar onze zitplaatsen vanwaar we zien hoe de priester de overgebleven broodkruimels in de avondmaalsbeker veegt en de beker leegdrinkt. Daarna giet hij wat water in de beker en drinkt nog eens de beker leeg. Hij poetst de beker schoon met een doekje en drinkt echt de beker helemaal leeg tot op de druppel. Als teken dat Jezus echt onze zonden heeft weggenomen.
Vervolgens krijgen we dat nog te horen en daarna de zegen welke we gezamenlijk uitspreken. Waarnaar de priester wegloopt. De dienst is voorbij. De dienst heeft een diepe indruk op mij achtergelaten.
Ik blijf nog een tijdje zitten, genieten van de stilte om mij heen. Wat een dienst; het was zo goed, zo opbouwend, erg krachtig. En dan te bedenken dat deze opbouw uit 1662 stamt! Hoezo al die vernieuwingen in de kerk?