Gisteren tijdens de afwas hadden we lekker lol op school, en we kwamen er achter dat we me het elkaar het lied ‘Mijn God is zo groot en zo machtig’ konden zingen. In verschillende talen vanuit verschillende landen en vanuit verschillende culturen. We zongen het met Nederlanders, Engelsen, Afrikanen etc. En wat een gevoel van eenheid geeft dat dan. Maar is dit gevoel van eenheid oprecht? Want we leven ook in de tijd na de torenbouw van babel en dus in een tijd van elkaar niet kunnen begrijpen omdat we elkaars talen niet spreken en elkaars cultuur niet kennen.
En dat lied is is een keer door iemand geschreven en is toen vertaald in andere talen… En daar zit precies het moeilijke want door het vertalen is het lied dus in andere landen terecht gekomen…. En de vraag hierbij is dan natuurlijk hoe komt dat zo? Is dat lied door iemand naar andere landen gebracht zo van dit is een goed lied. Moet je leren! Goed Christelijk! Maar zo het niet beter zijn als de mensen in de lokale kerk in hun eigen taal in hun eigen cultuur zelf met zo’n lied kwamen? Want het bezingen en bejubelen van Gods grootheid moet toch uit het hart komen en niet opgelegd zijn?
En toch is zo’n gevoel van eenheid, van elkaar vinden in zo’n lied ook mooi en geweldig om te ervaren! En daarmee komt er een tweede valkuil boven, want de eenheid is er omdat we dezelfde God hebben, de eenheid vinden we in Jezus. Niet in een lied! En als zo het gezamelijk zingen van een lied een gevoel van verbondenheid geeft, is dat niet meer dan op ons eigen gevoel gericht? Om ons eigen gevoel en ego te strelen? En missen we hier dan precies het punt, namelijk Gods naam verheerlijken?
Tja… Wat leven we toch in een gebrokken wereld, zelfs het gezamelijk bezingen van Gods naam gaat niet goed…
