Walk Wise

Er werd veel gelachen. De een grap na de andere werd gemaakt. Het was erg gezellig, ofschoon Engelsen dat woord niet kennen. We lachten veel, terwijl het een serieuze les was. Tijdens de les dacht ik; dit had een serieuze les moeten zijn. Een les over conflicthantering. Iets wat persoonlijk kan zijn. Na de les kwam ik er achter dat ik getuige was van een typisch Engelse gewoonte. Er werd veel gelachen, niet omdat we met z’n alleen een melige bui hadden. Nee, de les was bloed serieus. De les was erg persoonlijk. Want wat ik zag, was dat juist op het moment dat de les persoonlijk aan het worden was, er een grap gemaakt werd en de les werd weer iets minder persoonlijk. En dat is een typisch Engelse gewoonte, als iets te persoonlijk wordt, als iets te dichtbij komt, dan wordt er een grap gemaakt, zodat een echte Engelsman weet: oh ik ben iets te ver gegaan. En dat is wat er gebeurde in een les over conflicthantering. Is de les confronterend geweest? Was het echt persoonlijk en leerzaam? Naar mijn eigen maatstaven niet. We bleven veels te veel op een afstand, zo leer je nooit hoe je een conflict moet hanteren en dat lijkt me toch wel belangrijk als je het vak Pastoral Care volgt. Maar ja dat is een nadeel van in Engeland studeren… Niet altijd alles is helemaal op en top goed. Hoewel… Ik heb flink gelachen en genoten van de les vanochtend. Ik mag de Engelse humor wel.